Blog

Մի՛ լռիր:

Tigran Kocharyan

Այսօր ես այցելեցի իմ մտերիմ ընկերոջը:
Նա մայոր է, ավելին չեմ ասի, առանց այն էլ, նրա վիճակը լավ չէ: Հիմա նա բեկորային փոքր վնասվածքներով Էրեբունի բժշկական կենտրոնում է: Նա արդեն ապաքինվում է և հասկանում՝ որքան շուտ դա տեղի ունենա, այնքան շուտ նրան նորից կուղարկեն այդ դժոխքը:
Նա ասում է, որ երկրորդ անգամ կարող է բախտը չբերի… Ահա թե, ինչ պատմեց նա ինձ: Լեռնային Ղարաբաղում ռազմական գործողությունները դուրս են եկել Հայաստանի վերահսկողությունից:


Ղարաբաղցի որոշ հրամանատարներ չեն կատարում Հայաստանի հրամանները՝ եթե դա չի համապատասխանում նրանց ցանկությանը: Իսկ սփյուռքի կամավորական ջոկատները, դաշնակցականները և նրանց գլխավորած վարձկանները, ընդհանրապես վարում են իրենց սեփական պատերազմը:


Դրա պատճառով կոնֆլիկտներ են առաջանում: Ստեփանակերտում նման կոնֆլիկտի ժամանակ գնդակահարվեց կանադացի դաշնակցական Քրիստափոր Արթինը, որը իր շուրջը հավաքելով մի խումբ կամավորների, չէր ենթարկվում զինվորականներին:
Դա իհարկե սարսափելի է, բայց հիմա Ղարաբաղում շատ հեշտ է մարդուն գնդակահարել և հանցագործությունը թաքցնել:
Քրիստափորի դին դեն են նետել Մարդակերտի մոտակայքում: Այսօր այդ տարածքն արդեն գտնվում է ադրբեջանցիների վերահսկողության տակ: Ես կցանկանայի, որ Կանադայի դեսպանատունը ստուգի այս տեղեկատվությունը, չե որ նա նրանց քաղաքացին է: Նրա մահը չպետք է անպատիժ մնա: